woensdag, 20 september 2017

Avonturier

Geplaatst op: 27-08-2017


Over twee rugtassen verspreidden we ons hebben en (huis)houden: tent, slaapzakken, kook- en eetgerei, kleding et cetera. Zo gingen M en ik op pad om vier weken met de trein door Europa te reizen. Van Marseille tot Boedapest. Met opzet hadden we niets geboekt tussen de eerste en de laatste nacht van onze reis. We zouden wel zien. Het avontuur tegemoet! 

Voor het goed en wel begonnen was trok ik het avontuur alweer in twijfel. Beter gezegd, ik trok mijn ontvankelijkheid voor avontuur in twijfel. Het is namelijk zo dat ik, zodra ik me in een vliegtuigstoel nestel, verander in een schijtlijster – met het verschil dat zelfs schijtlijsters, zijnde vogels, hun vleugels ophalen voor een vlucht door de lucht. 

Ik ben zo met beide benen op de grond blijven staan dat ik doodsangsten uitsta vanaf het moment van opstijgen. Met knikkende knieën en klamme handen werd ik van Eindhoven naar Marseille gevlogen, mezelf met regelmaat afvragend: waarom doe ik dit eigenlijk? Waarom moet ik zoveel angst en paniek ervaren om ergens te komen? Gelukkig zakt vliegpaniek even snel als het vliegtuig zelf, zonder de luchtzakken, en kun je je bezinnen op een antwoord: waarom doe ik dit eigenlijk? 

Om wat voorbeelden te noemen: om een duik te nemen in een baai van de Cinque Terre. Om door de wateren van Venetië te varen en schijnbaar als enige toerist je eigen ogen te gebruiken om alle weelde vast te leggen. Om met handen en voeten, Google Translate en roestig Frans, Duits en Italiaans te converseren met de hospita van een boerderijtje in the middle of nowhere – excusez-moi, la meta del nulla. 

Om als een reïncarnatie van Jan Wolkers stil te staan bij mooie beestjes als krekels met stekels en knerpende kevers. Om tijdens het tandenpoetsen te kijken naar gekko's op het toiletgebouw. Om mooie steentjes te zoeken en goedgevormde exemplaren over het water te keilen. Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn? Ik het kind in mijzelf wel. 

Om bergen te beklimmen, om je vol te stouwen en gieten, om duizend dankwoorden te leren – grazie, hvala, köszönöm. Om fanatiek Yahtzee te spelen, kruiswoordpuzzels te maken en ontbijt op een campinggasje. Om te verlangen naar huis, ver weg en alles ertussenin. 

Om overal, van afgelegen campings tot bergdorpjes, Nederlanders tegen te komen. Om vijftienhonderd kilometer van huis die buurjongen tegen te komen met wie je vroeger voetbalde op het grasveld achter de Boslaan. Al vliegt het vliegtuig nog zo snel, het thuisfront achterhaalt 'm wel. 

Voor veel vakantiebezigheden hoef je niet weg te gaan, maar het voegt iets toe om het alledaagse ergens anders te beleven. Daarom ga ik op reis: om van het normale een avontuur te maken. Dat is die paar uurtjes angstzweet meer dan waard. Eén duik en je wast het eraf.

Pepijn de Groot
 


Aantal keer bekeken: 508 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin

Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin