Google

sHarjeet 

Hart van Holland online - Eiland
donderdag, 22 oktober 2020

Eiland

Geplaatst op: 05-08-2015


The Wicker Man is een horrorfilm met Nicolas Cage in de hoofdrol. Cage speelt politieagent Edward Malus die zijn ex-vrouw bezoekt op een eiland. Edward gaat omdat zijn ex hem gevraagd heeft haar vermiste dochter daar te zoeken. De eilanders en Malus begrijpen elkaar niet, lijken dat ook niet te willen. De agent kan niet doordringen tot de ziel van het eiland. Aan het einde wordt hij verbrand in een metershoge houten pop.

Zo voelde ik me ook, op Ameland. Verbrand, ja alleen dan in de zin dat mijn neus vervelde en de waterstralen uit de douchekop op mijn rode rug voelden als acupunctuur met breinaalden. Met ‘zo voelde ik me ook’ bedoel ik dat het eiland een mysterie was voor mij.

Als het nog harder had gewaaid dan het al deed in Nes, had ik me bij de zeehondjes en scholeksters gevoegd op het wad. Ik was voor het eerst op een Waddeneiland. De wind blies mijn voeten bijna onder me vandaan terwijl ik op de bus stond te wachten om van de veerhaven naar het huis te komen. De 9292OV-app vertelde dat de bus om 16.15 uur zou vertrekken. Die bus kwam niet, wel een andere bus.

De zonnebrilglazen van de chauffeur waren doorlatend genoeg om te zien dat ze me misnoegd aankeek. Het bestaan van een dienstregeling werd afgedaan als een fabel. “Alleen als er een boot komt, komen wij.” Ze wilde wel naar het dorp rijden. “Stap nou maar gauw in want ik heb geen zin om lang te wachten op mijn koffie.”

“Zo gaat dat in de stad misschien maar hier niet.” Toen ik dacht de personificatie van de eilandnuchterheid te ontmoeten wist ik nog niet dat Jeanet de buschauffeur makkelijk overtrof. Een week sliep ik op een kamer in het huis van Jeanet en haar man Piet. Twee keer nuchter is broodnuchter. De eerste avond stond ik te hannesen met de sleutel in de voordeur toen Jeanet langsliep. In een poging tot een ontwapenende opmerking zei ik dat ik moeite heb met rechts, links, op en van het slot. “Hij gaat maar een kant op”, antwoordde zij droog.

De hele week ontbijten bij Piet en Jeanet, daarna met de fiets naar Hollum, Ballum, Nes en Buren om het eilandgevoel te ervaren. Jeanet vertelde over de kippen die ze vroeger had en dat hoog gras eieren zoeken moeilijk maakt en ik stelde haar voor om een eierdetector te kopen, waar ze om moest schaterlachen. Dat ik kwam kijken naar hun volksdansvoorstelling in het dorpscentrum deed Piet en Jeanet glunderen en ze vertelden over de zware opdracht om het volksdansen levend te houden met het lage animo onder de eilanders.

Na een week ging ik weer richting wal. Ik gaf Jeanet de sleutel. Zij schudde mij de hand, wenste mij een fijne reis – tot drie keer toe. “Als gasten weggaan, is het voor mij altijd even afkicken.” Deze eilandvakantie was geen horrorfilm: ik denk dat ik wel ben doorgedrongen tot de ziel van het eiland. 

Pepijn de Groot

 

 

 


Aantal keer bekeken: 2254 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin


Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin