zaterdag, 19 augustus 2017

Schoolvoetbal

Geplaatst op: 11-06-2017


Het is altijd mot tussen scholen. Dan bedoel ik niet mot over de meest lovende woorden in de Elseviergids. Nee, ik bedoel mot als in wij-tegen-hunnie. 't Reigerbos tegen de Eendragt was het in mijn tijd en waarschijnlijk is dat van alle tijden. 'Beter een goede buur dan een verre vriend.' Dacht het niet! Vooral niet tijdens het schoolvoetbaltoernooi. 

Natuurlijk gaat de scholenstrijd door op middelbare scholen en universiteiten kunnen er ook wat van. Dat werd mij pas duidelijk. Vorige week vond namelijk het Nederlands Kampioenschap Nederlands plaats. Dat is het jaarlijkse voetbaltoernooi van studenten Nederlands van alle universiteiten. Of ze nu in Utrecht, Nijmegen of Groningen studeren: al die studenten vechten graag mee om de prijs, om de eer en vooral om de zure gezichten van de tegenstander. 

Aan het toeval wilde ik dit jaar niks overlaten. Om aan te kunnen sterken tussen de zonovergoten potjes door haalde ik sportdrank en dadels voor mijn team en ging ik naar Scapino voor kicksen. Met tennisschoenen kun je beter kunstschaatsen dan voetballen op de velden van Door Vriendschap Sterk Utrecht. Zwarte kicksen waren er niet in mijn maat en dus betrad ik de arena op geelgroene Dutchy's met oranje noppen.

De pest met dit type toernooien is dat iedereen wil, maar niemand kan. Weinig neerlandici weten hoe zij een bal moeten raken - de tegenstander des te beter. Op het grasveld in Swanla, waar ik trapte tegen een plastic bal en sporadisch tegen enkels van buurjongens, kon ik me na een vrije trap David Beckham wanen, of IJzeren Rinus als de jochies er niet langskwamen. Inmiddels is het me gaan dagen dat ik voetbal als een natte Hart van Holland. Met mijn twee chocoladebenen raak ik geen pepernoot en met mij vele studenten en docenten. 

Ik was al snel klaar - de bijdrage in suikerwaar en zweet haalde weinig uit - en daarom kon ik observeren. De onkunde op het veld deed niet af aan de felheid, de bloeddorst, de geslepenheid. Tijdens de wedstrijden werden tegenstanders onderuit geschoffeld, scheidsrechters gemanipuleerd en geschoffeerd, supporters vervloekt. Zand erover in de derde helft natuurlijk, biertje en barbecuetje erbij, vergeven en vergeten. Maar toch, het geeft te denken. 

Normaal heb ik als buitenstaander mijn woordje klaar over misdragingen op en rond voetbalvelden. Het is toch maar een spelletje? Agressie is toch nergens voor nodig? Zo makkelijk is het niet. Het is alsof strijd niet zonder venijn kan. Mij is duidelijk geworden dat sportiviteit - als in: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen - zeldzaam is. Het is een eigenschap die vraagt om een beheersing die veel verder gaat dan de bal aan de voet houden. 

Sportiviteit wordt onderschat. Je zou er bijna een beker voor gaan uitreiken. Het is maar goed dat dat niet gebeurt. Dan moet er zelfs om die prijs gestreden worden. En er is al mot zat. 

Pepijn de Groot


Aantal keer bekeken: 982 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin


Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin