Google

sHarjeet 

Hart van Holland online - Van gereformeerde kerk tot revolutionair huis
donderdag, 22 oktober 2020

Van gereformeerde kerk tot revolutionair huis

Geplaatst op: 20-05-2017

Bijschrift: Eerst gereformeerde kerk, toen opslag voor pantservoertuigen en een garage, nu een luxe eengezinswoning. Foto: Ruud Visser architecten

Terbegge - Van gereformeerde kerk, via opslag voor pantservoertuigen en een garage naar een luxe eengezinswoning. Het kan raar lopen in het leven van een bescheiden godshuis. Architect Ruud Visser transformeerde het voormalig kerkgebouw van een goede vriendin en haar gezin niet tót woonhuis, maar zette er een woning ín.

"Herbestemmingen zijn het leukste onderdeel van mijn vak", vertelt architect Ruud Visser. "Je kunt natuurlijk voor veel minder geld en met minder gedoe een pand neerhalen en er iets heel anders neerzetten, maar het is veel uitdagender om oude elementen in de nieuwe functie te incorporeren." Dat deed hij ook met de oude kerk aan de Terbregse Rechter Rottekade die een oude vriendin, met wie Visser samen is opgegroeid, en haar man hadden gekocht. "De projectontwikkelaar van wie het pand was, wilde er aanvankelijk appartementen neerzetten, maar kreeg hier geen toestemming voor. Het zou in het kleine straatje tot te veel parkeerdruk en verkeersbewegingen leiden." 

De huidige bewoners zaten eigenlijk prima op hun oude stek en hadden zich voorgenomen alleen te verhuizen voor een huis aan de Rotte of voor een kerkgebouw. Visser: "Dubbel mazzel voor hun dus, toen dit voorbij kwam. En voor mij toen ik werd gevraagd het huis te ontwerpen. De kerk is echt enorm, 3000 m3, er hadden moeiteloos zes eengezinswoningen in gepast. Om hier een gezellig huis voor één familie van te maken, was nog best een uitdaging." 

In de ervaring van de eigenaars waren grote huizen wel vaak mooi, maar ook ongezellig en waren gezinsleden letterlijk tientallen meters van elkaar verwijderd. Dat moest anders, drukten ze Visser op het hart. "In plaats van het zomaar transformeren van de kerk in een huis met twaalf slaapkamers, heb ik voorgesteld een 'gewoon' huis te maken en dat als los object in de kerk te zetten", legt Visser uit. "Je kan als het ware om het huis heen lopen terwijl je in de kerk loopt. De laatste beuk van de kerk, het dwarsschip is helemaal open gehouden, zoals het oorspronkelijk is geweest. Beneden is de keuken en een inpandige garage, boven zijn twee etages met slaapkamers, gastenverblijf en badkamers." Vanuit het raam van de bovenverdieping kijk je de grote vide, de woonkamer, in. Achter de enorme glazen pui varen de plezierbootjes op de Rotte voorbij.

Visser: "Ik weet nog goed dat ik de sleutel kreeg en toen op een middag helemaal alleen even in dat lege, stoffige pand ben gaan zitten. De maquette was al af, we wisten wat waar zou komen, maar ik wilde rustig bekijken welke elementen we konden behouden en wat weg moest. En waar we met deze monsterklus zouden moeten beginnen." Dat werd allereerst het saneren van de grond, die door jarenlange dienst als opslagplaats voor militaire voertuigen en als garage behoorlijk verontreinigd was. Zeker tachtig kuub grond werd afgevoerd. Het karakteristieke houten dak en de zijbeuken bleken nog zo goed dat ze konden worden behouden en vierhonderd liter afbijt later, kwam de oorspronkelijke honingkleur van het hout tevoorschijn.

Het breken en slopen leverde nog meer verrassingen op. "Het gebouw was aan de buitenkant helemaal bekleed met aluminium beplating, toen we dat weghaalden bleken de hoge ramen in de voorgevel er nog te zijn. Die waren weliswaar van dermate slechte kwaliteit dat ze niet meer te gebruiken vielen, maar we hebben de nieuwe gevel wel op exact dezelfde manier nagemaakt. Ook de luifel boven oude entree werd teruggezet zoals op hij op oude foto's te zien was, de klokkentoren en de erkers aan de zijkanten konden worden behouden." Eigenlijk had Visser ook graag de karakteristieke ijsselsteentjes opnieuw gebruikt. Zijn vrienden zagen dat eigenlijk niet zo zitten, maar gingen akkoord. "Tot hun grote genoegen vielen de stenen bij het schoonmaken uit elkaar, dus dat was meteen het einde van de discussie." 

Werken met of in opdracht van vrienden kan desastreus uitpakken, of juist heel goed. In het geval van het kerkproject was dat het laatste. "We hebben wel flinke discussies gehad hoor", verzekert Visser, "Je maakt zoiets tenslotte samen en je hebt ieder je visie. Ik weet nog dat we flink gebotst hebben over het materiaal van het dak. Ik wilde absoluut zink omdat dat zo mooi en strak is, maar daar zijn mijn vrienden echt vóór gaan liggen. Achteraf gezien had het inderdaad niet gepast en ik ben blij dat ze hun zin hebben doorgezet."

Christine de Vos


Aantal keer bekeken: 550 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin


Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin