Google

sHarjeet 

Hart van Holland online - Verlamd
donderdag, 22 oktober 2020

Verlamd

Geplaatst op: 06-03-2016


HAP HAP HOERA! Het is de verjaardag van M, maar ik kan er niet om lachen. “Je kijkt een beetje somber”, zei haar broertje toen we binnenkwamen. Hij is jong genoeg om het beestje bij zijn naam te noemen. Hoewel ik zulke onbezonnen eerlijkheid erg kan waarderen, kan ik er niet om lachen.

Taart eten en gazeuse drinken gaan ook moeilijk, van de drie zoenen die horen bij een verjaardag voel ik minstens een derde niet en knipogen uitdelen is geen doen. Normaal ben ik creatief genoeg om gezondheidsafwijkingen met een wegwerpgebaar onder het tapijt te schuiven, maar nu mijn wenkbrauw niet omhoog komt en mijn linker mondhoek richting kin kruipt moet ik maar eens aan de bel trekken. Dat vinden ze bij 0900-4501450 aan de late kant na een dag scheefsmoelen en dus ga ik met M naar de huisartsenpost.

De huisarts schudt mij de hand en knikt naar mijn smoel als naar een vage bekende. Het is de huisarts aan te zien dat hij deze scheve smoel vaker gezien heeft, maar niet verwacht had hem in deze situatie aan te treffen. Zoals het bij Tussen Kunst & Kitsch gaat, als een man op de bonnefooi met een azijnstel uit de familie aan komt zetten en de dienstdoende kunsthistoricus merkt dat het om een bijzonderheid gaat. Zo kijkt de huisarts ook: naar een object dat hij uit het boekje kent.

Ik zeg de huisarts dat ik ideeën heb over hoe ik aan de smoel kom: een oorontsteking, al dan niet in combinatie met vermoeidheid. Hij hoeft niet te gissen. “Bellse parese, aangezichtsverlamming. Dat was me gelijk duidelijk. Ik bel even de assistente die jou aan de telefoon had. Vind je het erg als ze even komt kijken? Je ziet zelden zo’n exemplaar.” 

Knikkend komt de assistente binnen. “Hallo. Bellse parese? Ja, dat dacht ik aan de telefoon al.” De huisarts vertelt de assistent hoe je mijn smoel kunt herkennen en ik voel me een baby in een kinderwagen die licht ongemakkelijk bestudeerd wordt van bovenaf. “Kun je Anja even halen?”, vraagt de huisarts aan de assistente. Terzijde: “Anja is chauffeur, ze leert voor doktersassistente. Ik wil dit haar graag laten zien. Als je het erg vindt, moet je het zeggen.” Ach, wat zal het ook, haal de hele praktijk er maar bij.

Met een paardenmiddel, een rol tape om het oog dicht te plakken en succeswensen (verder dan hoopvol zijn reikt de service niet) op zak gaan we naar huis. De verjaardag van M kan niet meer stuk. ’s Avonds drinken we nog wijn en eten we kaasstengels. Kauwen kan alleen met rechts. Af en toe druppelt er een beetje wijn uit mijn mond. Ik vloek. Kleine slokjes nemen. Ik grijns; je moet roeien met de riemen die je hebt.

We spreken af dat, wanneer dit voorbij is, we taaie biefstuk gaan eten waarvoor de smoel maximaal open moet en er gekauwd moet worden dat het een lieve lust is. We spreken af dat we niet zullen grijnzen maar lachen, breeduit. Die verjaardag doen we gewoon over. 

Pepijn de Groot

 

 

 





Aantal keer bekeken: 3837 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin


Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin