woensdag, 22 november 2017

Wielrennen

Geplaatst op: 10-09-2017


Sinds kort behoor ik tot een van de meest gehate volksgroepen van Nederland. 

Niet omdat ik ben gaan werken bij de Belastingdienst. En ook niet omdat ik lid ben geworden van een gezelschap waar veel op wordt gescholden – de publieke omroep, een willekeurige politieke partij, de harde kern van een voetbalclub. Wel ben ik sinds kort aan het wielrennen geslagen. 

Hoe vaak ik niet heb afgegeven op wielrenners. 

Niet de profs hoor. Met die jongens van Kreder, waarvan mijn oud-klasgenoot en buurjongen Wesley het seizoen nu aan het afronden is nadat hij pas nog kampte met vermoeidheidsklachten door de ziekte van Pfeiffer (respect!), heb ik vroeger nog Flippo's geruild en hutten gebouwd. 

Het ging mij in mijn wrevel over wielrenners om van die figuren die jou als medeweggebruiker argeloos in de berm drukken langs de Rotte. Van die figuren die denken dat het asfalt voor hen, Weledelgetrainde Wieleraars, is aangelegd – en waar het nog niet ligt, zou moeten worden. Van die figuren die denken dat hun aerodynamische pakjes ze immuun maken voor verkeersregels. 
Zo'n figuur als ik nu zelf ben, waarschijnlijk. Ik word er in elk geval toe gerekend sinds ik een mooie carbonfiets van een vriend van mijn ouders kreeg. 

Als je even goed doortrapt, ga je als de brandweer op dat ding. Ondanks mijn helm zet ik echter mijn vraagtekens bij de veiligheid. 

Het is wennen, wielrennen. Heel anders dan fietsen. In je blote niksie in zo'n worstelaarspak, spanbanden over je schouder, zeem onder je gat. En dan nog zit zo'n Spartaans zadel niet lekker. 
Wat te denken van het besturen van zo'n fiets? Alle foefjes, op zich handig, op een andere plek. Je remmen boven, je versnellingen onder, je stuur ertussen. Alsof het ding voor een octopus is ontworpen. 
Het is niet alleen mijn onwennigheid die wielrennen onveilig maakt. Heeft u wielrenners elkaar weleens zien groeten, zoals schippers en motorrijders vaak doen? Ik niet. 

Ik ben vooral wielrenners tegengekomen die gepreoccupeerd leken met het opkrikken van hun persoonlijk record. Alles en iedereen is daarbij een mogelijk obstakel. Wielrenners zijn met een tamelijk zelfzuchtig doel op de weg en dat maakt het gevaarlijk. 

Dat lijkt de Fietsersbond en de Nederlandse Toer Fiets Unie (NTFU) niet ontgaan te zijn. Zij willen fietsers en wielrenners uit elkaar drijven. Er wordt gewerkt aan een gedragscode die wordt vergeleken met die van de roltrap: rechts staan, links gaan. Een andere optie bestaat uit snelfietsroutes. 

Of minder haast, of meer asfalt. De fietser en de wielrenner gaan zo niet samen. Geef de wielrenners dan maar de lelijke fietsroutes; zij kijken toch het liefst naar hun kilometerteller. Ik blijf wel door het groen fietsen. Ik geef per slot van rekening liever mijn ogen de kost dan mijn benen.

Pepijn de Groot


Aantal keer bekeken: 533 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin


Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin