Google

sHarjeet 

Hart van Holland online - Een stuk beter
donderdag, 22 oktober 2020

Een stuk beter

Geplaatst op: 01-05-2016


Een prednisonkuur en honderdtallen oogdruppels verder gaat het nu een stuk beter. Mijn aangezichtsverlamming knapt sneller op dan ik had durven hopen. Hoewel het linkeroog met wat inspanning weer kan knippen en knipperen als vanouds, is het nogal traag. Qua ziekteverloop mag ik in mijn handen wrijven. Ik vreesde maanden met twee gezichten door het leven te moeten; die paar weken boden daartoe geen prettig vooruitzicht.

Eten was bijvoorbeeld geen pretje. Als ik een boterham at die in mijn linkerwang kwam dan moest ik die eigenhandig terugduwen naar de werkende gezichtshelft, alsof ik werkte op een tikmachine waarmee ik naar de volgende regel moest. Bewuster van mijn eetmanieren ben ik nooit geweest. Het is een paar keer gebeurd dat mijn stamppot koud was bij de laatste hap. Dat heeft deze Onverschrokken Schrokker normaal nooit! Elk nadeel heeft, voor mijn tafelgenoten, zo z’n voordeel. 

Voor drinken had ik mijn gezicht net zo goed scheef kunnen laten hangen. Sinds de kleuterschool heb ik niet meer zo hartstochtelijk uit pakjes gedronken. Drinken uit een flesje, zo weldadig als dat gebeurt in de reclames, ging namelijk moeizaam: de helft van het drinken ontsnapte via de luie mondhoek aan de dorstige keel. De kunst is dan te doen alsof je je waterfles leegt op je gezicht voor de verkoeling, zoals je voetballers ziet doen in de verlenging.

Toneelspel gaat om uitdrukking, maar juist nu ik mijn uitdrukking kwijt was heb ik veel toneel kunnen spelen. Ook als ik niet De Onverschilligheid Zelve speelde ben ik dankzij mijn uitdrukkingsloze gezicht met grote acteurs vergeleken: Al Pacino in zijn vertolking van Scarface en Aaron Eckhart in zijn rol van Harvey Dent, tegenstander van Batman met de koosnaam Two-Face.

De lach was niet uit te beelden, maar gelachen heb ik. Het is het beste, niet op voorschrift verkrijgbare medicijn bij gezichtsverlamming en talloze andere aandoeningen. Gelukkig ben ik omringd door mensen die niet schromen om je te pakken op je handicap. Dat maakt de weg vrij voor zelfspot. Met een groep vrienden stond ik in de kroeg en een van hen dacht onopgemerkt een scheet te kunnen laten. Niemand hoorde die scheet boven de muziek uit, maar iedereen die bekend is met de Wet van Flatus weet: zachte klinkers zijn harde stinkers. “Mijn smoel is dan misschien verlamd, mijn reukorgaan doet het nog prima”, riep ik in zijn oor. Hij kon erom lachen, ik ook - toen ik minuten later weer door mijn neus durfde te ademen.

Iedereen ziet dat er iets mis is met je als je een gezichtsverlamming hebt. Niet iedereen durft erover te beginnen. Dat hoor ik nu. De mensen die toen niks zeiden komen nu naar me toe om te zeggen dat ik er goed uit zie. Een stuk beter dan eerst. Het is bijna alsof je nagefloten wordt op straat. Nooit eerder ben ik zo vaak positief aangesproken op mijn uiterlijk.

Die mensen ben ik net zo dankbaar als de mensen die mij beterschap wensten. Er een stuk beter uitzien dan eerst: daar had ik die lamme smoel best voor over.



Aantal keer bekeken: 1970 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin


Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin