woensdag, 22 november 2017

Grijzend

Geplaatst op: 16-07-2017


Van mijn haar moet ik het hebben. Het kostte mij jaren om dat te begrijpen en nu lijk ik nog maar weinig tijd te hebben om er gebruik van te maken. 

Als jonge puber ervaar je alles wat afwijkt van de norm als potentieel gevaar. Zelfs geringe lichamelijke deviaties kunnen immers leiden tot plage- en pesterijen op school. Met krullen ben je een schaap, net als dat je Flappie bent met grote oren, of vuurtoren met rood haar. 

Daarom werden krullen gesteild of geschoren, meisjes plamuurden hun sproeten weg en als brugger ondernam ik pogingen om mijn neus te verkleinen door er voor het slapengaan een knijper op te zetten. Dat zet geen zoden aan de dijk. Wat dan? 

In mijn brugklas werd al snel een collectief afweermiddel ontwikkeld. Iedereen mankeert wel iets, dus iedereen kreeg een scheldwoord op maat. Alleen onder de jongens trouwens: plagen was in zoverre een topsport dat de competitie op geslacht leek ingedeeld. 

Voor de toewijzing van scheldwoorden werd gedetailleerd geobserveerd. Gerben had een tuitje aan zijn lip en werd lipvis, Dennis had een overbeet en werd bever en met mijn sterk ontwikkelde reukorgaan werd ik neusbeer. Ik trof het lang niet zo slecht als de gehate tweedeklasser die simpelweg Neus werd genoemd. 

Met dat scheldnamenregister schiepen wij gelijkheid onderling. Je vond altijd een stok om mee te slaan en als je vaak geslagen wordt, doet het je niks meer. Je went eraan, je lacht erom. Op een gegeven moment werd je pestlichaamsdeel een geuzenorgaan dat je fier in de lucht stak – tenzij er een puistje op zat. 

Behalve de neus had ik de krullen. Mijn haar krulde niet zo erg als dat van Roel de Berggeit (die andere gehate tweedeklasser die later mijn beste vriend werd) en dat scheelde wellicht vinnige opmerkingen die in de hormonenatmosfeer van een middelbare school op preutse pubers worden afgevuurd als papperige papierpropjes op het plafond. Wat misschien ook scheelde was dat een enkel meisje gecharmeerd was van mijn blonde krullenbos. 

De jaren hebben mij geleerd dat je als drager van krullen zachtaardig overkomt. Het is alsof mensen je sneller (dingen toe)vertrouwen. Krullen zijn een sociaal hulpmiddel en de mijne verdienen dan ook speciale verzorging – al zijn er kappers die het engelenhaar zo mooi vinden dat ze weigeren er veel af te knippen. 

Mijn kapper in Zevenhuizen weet wel van aanpakken met krullen. Bij haar durfde ik mijn vermoeden over mijn haar te testen. Daar, bij mijn slapen, zijn dat… Ja, bevestigde ze, daar begint het vaak. 
Net als de Grote Boze Wolf wist ik opdoemende ouderdomssignalen altijd ludiek te repliceren. Kraaienpoten? Omdat ik zo'n scherpe blik heb. Rimpels? Omdat ik veel en diep nadenk. Maar wat te zeggen als je grijzend bent als 26-jarige? Ik sta met een mond vol tanden. Misschien raak ik die binnenkort ook nog kwijt… 
Afkloppen!

Pepijn de Groot


Aantal keer bekeken: 654 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin

Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin