Google

sHarjeet 

Hart van Holland online - Hoe de NAM verdwijnt uit Schiebroek
zaterdag, 16 december 2017

Hoe de NAM verdwijnt uit Schiebroek

Geplaatst op: 25-03-2017

In de Berkeldriehoek, zoals medewerkers de locatie aan de G.K. van Hogendorpweg noemden, bracht de NAM in dertig jaar zo'n 26 miljoen vaten olie naar boven. Foto: Historisch archief SBO Leven in Schiebroek

Schiebroek – Overall en handschoenen aan, veiligheidsbril en helm op. Oorbellen en andere sieraden af. Trap op of af? Hand aan de leuning verplicht. Veiligheid is alles op het NAM terrein in Schiebroek. Hart van Holland mocht – strak in het oranje ketelpak – een kijkje nemen op de voormalige oliewinningslocatie, waar de laatste aanwezige medewerkers de monsterklus klaren: het ontmantelen en afsluiten van installaties en putten.

Dertig jaar lang werd er olie gewonnen in Schiebroek. In de Berkeldriehoek, zoals medewerkers de locatie aan de G.K. van Hogendorpweg noemden, bracht de NAM zo'n 26 miljoen vaten, ruim 4 miljoen kuub olie, naar de oppervlakte. Omdat de oliewinning in dit deel van het olieveld op z'n eind liep en de huurovereenkomst met de gemeente Rotterdam in 2019 eindigt, wordt er - letterlijk 24/7 - opgeruimd.

Hij doet wat buitenaards aan, de Berkeldriehoek. Mysterieuze metalen bouwwerken met trappen en kettingen, een generator te grootte van een bescheiden eengezinswoning, waar overigens alleen bij noodgevallen op terug wordt gevallen. Op de plek waar vroeger de 22 jaknikkers stonden, zijn nog de putafsluiters zichtbaar die met stevig vastgenagelde deksels, als manshoge stompen uit de grond steken. Hoog boven alles uit rijst de boortoren op. "Die komt nu voor de tweede keer sinds ons bestaan in actie", vertelt boringsingenieur Gilles Hendrickx. "De eerste keer bij het boren van de putten, nu bij het afsluiten." Dit gebeurt door waar mogelijk de oude pijpen te verwijderen en op meerdere plaatsen in de circa 1300 meter lange buizen pluggen te plaatsen en die af te dekken met een paar honderd meter dikke laag cement.

"De ondergrondse druk moet weer in de normale staat worden teruggebracht", zegt operator Charles Guth, die met recht de nestor van Berkel genoemd mag worden. Hij was 32 jaar lang verantwoordelijk voor de dagelijkse gang van zaken op het terrein. "Het beheer van de installaties, storingen oplossen, gewoon zorgen dat alles zo effectief mogelijk draait, dat deed ik. Ik heb een mechanische achtergrond, dus als er iets kapot was kon ik dat meestal zelf repareren."

Guth is een nuchtere man van weinig woorden, behalve als het over de technische kant van zijn werk gaat. Dan klinkt de liefde voor zijn vak en de trots voor het bedrijf door. Hij voert de laatste controles uit op de afgesloten putten. "Als een put dicht is, houden we hem nog drie maanden lang in de gaten. Dan zetten we de plug onder druk, als die constant blijft, is er geen lek. Dan doen we nog een geluidsmeting, een gaslek kun je ook horen. Is dat allemaal ok, dan gaat zo gezegd 't zand erover en is het voor de eeuwigheid verzegeld." En dat dus 22 keer. Voor iedere put wordt de boortoren via rails verplaatst. Moet hij naar de andere rij, dan wordt hij afgebroken en weer opgebouwd. Hendrickx: "Daar hebben we een week voor nodig. Snap je nu waarom het zo lang duurt? We werken dag en nacht en tijdens onze shifts slapen we op het terrein. Anders komt het nooit af."

Onderweg naar de boortoren groet Hendrickx een collega. "Dat is de mud master", vertelt hij. Bij het boren gaat ook een hoop modder mee, zo'n vierduizend liter. Als transportmiddel voor het materiaal dat met de werkzaamheden mee omhoogkomt en als koelmiddel. De modder wordt in grote zeven ontdaan van het gruis en hergebruikt. Aan alles is gedacht. En dat moet wel, verzekert Hendrickx want de toezichthouder Staatstoezicht op de Mijnen is niet zomaar tevreden. "Veiligheid voor alles. Ken je die scenes uit Amerikaanse films waarbij mannen met ontbloot bovenlijf pijpen naar boven hijsen? Doen we hier niet." Op de boortoren is in de 'dog house' een man uiterst geconcentreerd met knoppen en joysticks in de weer waarmee hij onderdelen omhoog haalt, aan elkaar schroeft en in de put laat zakken.

De bedrijvigheid van de enorme installaties produceert wonderlijk genoeg weinig geluid. "Daarvoor hebben we ook maatregelen genomen, zegt Hendrickx, wijzend op het tien meter hoge geluidsscherm. "Dat moet ook wel in zo'n dichtbevolkt gebied. Ook zijn we aangesloten op het elektriciteitsnet van Rotterdam. De generator zou echt te veel lawaai maken, dus die gebruiken we alleen in geval van uiterste nood. Wanneer ik hier 's morgens wakker word, is dat eerder vanwege de snelweg dan van het boren."

De boortoren blijft nog, met een tussenperiode van een aantal maanden, tot de zomer van 2018 staan. Dan wordt het terrein verder opgeruimd. Deze klus houdt Guth, Hendrickx en hun collega's zeker nog tot eind 2019 van de straat.

Christine de Vos


Aantal keer bekeken: 1034 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin


Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin