donderdag, 27 april 2017

KloofKloof

Geplaatst op: 02-04-2017


Op de dag van de verkiezingen was ik net verhuisd naar een studentenhuis in een rustige wijk in Utrecht. Mijn nieuwe huis staat, net als mijn ouderlijk huis, tegenover een basisschool. Je kunt de jongen wel uit Zevenhuizen halen, maar Zevenhuizen niet uit de jongen.

Het was een mooie dag, de dag van de verkiezingen. Schoolpleingeluiden kwamen binnen door het open raam. De zon scheen. Geen rokjesdag, eerder stempassendag. In de school was een stemlokaal. De aanloop van mensen was groter dan normaal. De burgemeester van Utrecht liep ook voorbij. Een oude man met wandelstok haastte zich uit zijn auto om hem te groeten. Een juf keek toe vanaf het schoolplein. "Dat was de burgemeester", zei de oude man tegen haar, met een zweem van trots.

Zo'n mooie dag had ik niet verwacht op 15 maart. Ik had een grauwe dag verwacht met gezichten en wolken op onweer. De bubbel waarin ik leef stond in aanloop naar de verkiezingen op knappen. Er werd gedaan alsof men in Nederland lijnrecht tegenover elkaar staat.

De uitslag toont een versplinterde partijpolitiek, maar is dat erg? Voor bestuurders is het lastig, voor stemmers is er blijkbaar voor ieder wat wils. 82 procent van de stemgerechtigden heeft zich uitgesproken. De mensen zijn gehoord. Lijsttrekkers feliciteerden elkaar op televisie of staken elkaar een hart onder de riem. Voor het eerst dacht ik: dit zijn mensen die een beter Nederland willen. Niet alleen voor zichzelf en de hunnen, maar ook voor elkaar en de rest.
De confetti was nog niet neergedwarreld of Nederland ligt er alweer bij als mijn onderlip in de winter. Het lijkt alsof de Nederlandse politiek niet luistert naar een les die mijn ouders mij altijd bij trachtten te brengen: schelden lost niks op. Het gaat over elites, kartels, afstraffing van regeringsbeleid, over dat de stem van hoogopgeleiden meer gehoord wordt dan die van laagopgeleiden. Ons-hullie, links-rechts, nationalistisch-kosmopolitisch, hoog-laag, progressief-conservatief: alleen de kloof is het waard om vermeld te worden.

Sinds kort ben ik lid van de facebookgroep van de wijk waar ik nu woon. Daar werd van de week een afscheid georganiseerd voor glazenwasser Leo die na twintig jaar wijkwerk stopt. Er werden Pokémon-kaarten verzameld voor een jongetje dat zijn verzameling verloor bij het buitenspelen. Op dagelijkse basis worden Efteling-/hotel-/messen-zegels uitgewisseld tussen wijkbewoners.

Als je afgaat op landelijke politiek en berichtgeving dan is leven in Nederland als apenkooien waarbij de vloer lava is. Zuilen en kloven. Voors en tegens. Juist in de wijk of in het dorp zie je mensen voor wat zij primair zijn: mensen, geen vertegenwoordigers van persoon-of-partij-X. En in die omgeving, waar we ons thuis en geborgen voelen, doet de kloof er gelukkig minder toe dan de ontbrekende zegel voor een volle spaarkaart.

Pepijn de Groot
 


Aantal keer bekeken: 458 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin

Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin