Google

sHarjeet 

Hart van Holland online - Ronald Pieck blikt terug
maandag, 6 juli 2020

Ronald Pieck blikt terug

Geplaatst op: 08-04-2013


Nesselande - Als iemand dit jaar niet was te benijden, dan is het wel Ronald Pieck. Hij is schooldirecteur van basisschool Passe Partout in Nesselande. In bijna n maand tijd moest hij de regie op zich nemen bij twee afgrijselijke gebeurtenissen; de dood van een echtpaar waardoor de 4-jarige scholier Maud plotsklaps alleen kwam te staan, samen met haar broertje van 2 jaar. En de moord op de 9-jarige Jille waarmee haar moeder in verband is gebracht door de politie. Nesselande - Zijn reis naar Australi´ afgelopen zomer lijkt een eeuwigheid geleden. Zoveel is er na die tijd gebeurd. Het was net aan het einde van de zomervakantie toen Ronald Pieck werd ingelicht over de vreselijke dood van de vader en moeder van n van zijn leerlingen. Omgekomen bij een ongeval op de A2. De schooldirecteur had ´de mazzel´ dat de school nog niet was begonnen, maar alle leraren waren wel aanwezig door studiedagen. ´Ik kon meteen iedereen inlichten en een zogenoemd crisisteam formeren.´ Pieck legt uit: ´zo´n team bestaat uit de directeur, intern begeleider en zo mogelijk de leerkracht van het desbetreffende kind die het aangaat, Maud in dit geval. Ze was net een half jaar bij ons op school, ze zat in de kleuterklas.´ De schooldirecteur gaat verder: ´Tja, wat doe je als je zoiets hoort? We hebben wel zoiets als een protocol, dat is een half A4´tje. En dat is maar goed ook, want als ik iets het afgelopen half jaar heb geleerd is dat elke situatie een andere aanpak vergt. Elk kind en elke ouder reageert weer anders. Voor dit soort zaken is geen kant en klaar protocol te volgen. Je kan je hooguit vastklampen aan enkele richtlijnen.´ En dat deed Pieck. Hij lichtte de leerkrachten in en legde ook snel contact met de naaste familie. ´Dat bezoek was heel zwaar, maar tegelijkertijd ook wel weer mooi dat je hulp kan bieden. Wat me heel erg is bijgebleven is dat ze mij meteen vroegen de pers uit hun nek te halen, overal stonden ze te fotograferen. En wat ik ook nog heel goed weet is de opmerking dat de ouders gelukkig alles goed hadden geregeld. Natuurlijk, de toekomst van die kinderen was verscheurd. Maar de opvang was er in ieder geval.´ Wanneer Pieck over de begrafenis vertelt, krijgt hij het even te zwaar. ´Je ziet een familieportret hangen dat het jouwe had kunnen zijn. Waarschijnlijk is de foto afgelopen zomer nog gemaakt. Gelukkig, met zijn viertjes.... Ik kon me er zo in verplaatsen. Wat niemand weet is dat ik de familie later nog heb gebeld evenals de school waar Maud nu op zit en geadviseerd heb om haar meteen te laten verhuizen. Dat deze begrafenis ook echt de afsluiting zou zijn van haar leventje hier. De leerkracht heeft ook nog tekeningen naar die nieuwe school gestuurd die kinderen hier voor haar gemaakt hadden. Het gaat redelijk goed met haar nu.´ Pieck was nog maar net terug van de begrafenis of hij wordt ´s avonds gebeld over heftige lekkages in het nieuwe schoolgebouw. ´Ik had nauwelijks tijd om op adem te komen, om iets te doen met mijn eigen emoties. Het volgende moment was ik bezig met paniekerige leerkrachten om me heen die in hun net ingerichte lokalen met hun voeten in het water stonden. Het gaat allemaal natuurlijk gewoon door.´ Het nieuwe schooljaar is net een paar weken aan de gang als Pieck hoort dat de 9-jarige Jille niet op school is verschenen. De leerkracht van het meisje gaat bellen, maar krijgt bij haar thuis geen gehoor. Later op de dag ziet de schooldirecteur een politieman rond de school snuffelen. Hij vraagt naar de scholiere maar zegt niet waarom. ´Ik kreeg alleen te horen dat ik me moest voorbereiden op een slecht nieuwsgesprek. Vervelend, maar die agent kon en mocht op dat moment niet veel zeggen.´ Pieck haalt zijn A4tje met het protocol maar weer te voorschijn en tuigt het crisisteam alvast op dat op dat moment bestaat uit een intern begeleider en hemzelf. ´Tja, waar denk je in zo´n geval aan? Ongeval, kindermisbruik en noem maar op. Maar moord...... Via een bevriende kennis bij de politie wisten we die dag uiteindelijk nog iets meer informatie te krijgen, genoeg om alle leerkrachten weer te gaan bellen. De n reageert nauwelijks op zo´n telefoontje en begint meteen over iets anders, het besef van zo´n boodschap komt vaak wat later, en een ander valt helemaal stil.´ De volgende ochtend roept Pieck het hele team bij elkaar. Hij geeft het verhaal waarvan hij vindt dat het naar buiten kan. ´Er werd natuurlijk al snel gesuggereerd dat de moeder van Jille het zou hebben gedaan, maar dat staat natuurlijk helemaal nog niet vast en dus besloten we pertinent niet mee te doen aan enige vorm van stemmingmakerij. Het broertje en haar vader moeten hier verder met hun leven, dat realiseerde ik me al heel snel.´ Nog diezelfde ochtend worden alle ouders gebeld van de groep waarin de leerlinge zat. ´We wilden ze erbij hebben als hun kinderen dit nieuws te horen zouden krijgen. Het was ook een moment dat iedereen zijn emotie even kon laten gaan. Er is gehuild met elkaar en gepraat en ook is overleg geweest over een sportdag van de dag erop.´ Opnieuw schiet Pieck vol. ´Ik zie nog het plaatje voor me van leerkrachten die kinderen stonden te troosten en te knuffelen.´ De schooldirecteur slikt en is even stil. ´Je ziet, het doet nog steeds wat met me. Ik ben in de maand november ook echt niet gezellig geweest voor mijn collega´s. Ik moet uitkijken om niet teveel druk op ze te leggen, want er is door alle omstandigheden behoorlijk wat werk blijven liggen. Anderzijds moet ik ook uitkijken dat ik niet alles weghoon, zo van ´lekker belangrijk allemaal´. Maar ik ben steeds meer weer in balans. Ik heb ook goede mensen om me heen zoals de traumapsycholoog van het gemeentelijk crisisteam die me in de afgelopen periode heeft gesteund. Iedereen die dat nodig had of nog heeft, heeft hulp gekregen.´ U heeft als schoolhoofd ook wel extreem veel voor uw kiezen gehad. U bent bij wijze van spreken vast jaren ouder geworden? ´Ik voel me niet ouder, ik voel me rijker. Mag ik dat zo zeggen? Ik heb er een diepe en zware ervaring bij, maar ik heb er ook van geleerd dat het leven zomaar ineens voorbij kan zijn. En dat we er als schoolteam voor elkaar zijn, dat we op elkaar kunnen bouwen in tijden van nood. En wat me ook goed heeft gedaan is dat ouders letterlijk gestrooid hebben met complimentjes over hoe we het allemaal hebben aangepakt. Dat is ook wel eens fijn om te horen.´ Er staat een nieuw jaar voor de deur´ Pieck: ´En daar gaan we weer iets moois van maken. Iedereen moet het leven weer omarmen, want het leven is ook mooi. Zelf ga ik tijd inruimen om dingen te doen die ik leuk vind, zodat ik ook alles op mijn manier kan gaan verwerken. En morgen is morgen, een dag om weer van te genieten.´ Nicole Lamers
Aantal keer bekeken: 3255 | Er zijn nog geen reacties geplaatst



Deel dit bericht op uw:
Facebook Twitter Google+ Linkedin

Reacties



CONTACT:
Noordelijke Dwarsweg 1a,
2761 GA Zevenhuizen
 

deel deze pagina op uw:

Facebook Twitter Google+ Linkedin